"De problemen in de grote steden lopen ons zo langzamerhand over de schoenen", zegt de Amsterdamse burgemeester. Volgens haar zijn "grote maatregelen" vanuit Den Haag nodig om de overlast terug te dringen.
Volgens mij pleit ze er dus precies wel voor om minder sterke en arme mensen te helpen - omdat dat de leefbaarheid verbetert.
Ze roept het kabinet op de geestelijke gezondheidszorg (ggz) “structureel te verbeteren” en het arbeidsmigratiebeleid aan te passen. “Het zou in Den Haag niet alleen moeten gaan over belastingen en inkomensverdeling, maar ook over brede welvaart.” (…)
“De beslissing van Paul om werkgevers nog steeds het recht te geven arbeidsmigranten tegen inhouding van loon te huisvesten, is desastreus. Bij ontslag worden ze dakloos”, zegt Halsema in Het Parool. Ze wil onder meer dat het kabinet die beslissing terugdraait en eerder optreedt tegen malafide uitzendbureaus en “zorgvuldig omgaat met arbeidsmigranten”.
Ze wil, net als de meeste politici, de symptomen aanpakken. Dat is ook noodzakelijk, maar te zeggen dat steden onleefbaar worden door de symptomen vind ik verkeerd.
Nog een keer, de steden zijn niet onleefbaar gemaakt door die mensen die last van symptomen hebben. Ze zijn al onleefbaar door de vermogensongelijkheid. De armen, daklozen en zwakke van wie ze het over heeft zijn alleen het beweis van ervan, niet de oorzaak.
Het klinkt mij juist als oorzaken aanpakken in de oren? Zorgen dat mensen niet op straat belanden als ze hun baan verliezen geeft ze de kans nieuw werk te vinden en tussendoor een uitkering te ontvangen. Zodra mensen op straat belanden zonder baan begint een spiraal van negatieve gevolgen. En uberhaupt om brede welvaart als uitgangspunt te nemen bij overheidsbeleid natuurlijk, voor nóg een hoger abstractieniveau.
Volgens mij pleit ze er dus precies wel voor om minder sterke en arme mensen te helpen - omdat dat de leefbaarheid verbetert.
Ze wil, net als de meeste politici, de symptomen aanpakken. Dat is ook noodzakelijk, maar te zeggen dat steden onleefbaar worden door de symptomen vind ik verkeerd.
Nog een keer, de steden zijn niet onleefbaar gemaakt door die mensen die last van symptomen hebben. Ze zijn al onleefbaar door de vermogensongelijkheid. De armen, daklozen en zwakke van wie ze het over heeft zijn alleen het beweis van ervan, niet de oorzaak.
Het klinkt mij juist als oorzaken aanpakken in de oren? Zorgen dat mensen niet op straat belanden als ze hun baan verliezen geeft ze de kans nieuw werk te vinden en tussendoor een uitkering te ontvangen. Zodra mensen op straat belanden zonder baan begint een spiraal van negatieve gevolgen. En uberhaupt om brede welvaart als uitgangspunt te nemen bij overheidsbeleid natuurlijk, voor nóg een hoger abstractieniveau.